Peter Henry Waterschoot, PHW
Copyright 2016

ENGLISH:

upcoming BOOK = AT THE SKIN OF TIME published by ARP2 publishing.

Booklaunch 20 september 2018

Peter Henry Waterschoot is playing with the buttons of time. Space and time markers are his taboo. The photoworks are a result of ever-consecutive trips, hunting for a heterotopia within the remains of the postwar period of the previous century. Much of the latter ongoing series are characterised by a dreamlike state and a sober, lucid romanticism.The photoworks evoque a meditative gaze and lead the viewer into a different state of mind. there is a recognizable color-palette (varying from copper-brown, bordeaux, gold, forest green, black, deep red, pink, yellowish, purple even ). But Darkness and melancholia are not omnipresent; in his latest work Peter Waterschoot is ‘reaching out towards (blinding) light’.

”Unfortunately, photography is not really fit to register a disappearing world, so the result is that these images show a world which even doesn’t seem to exist at all, the works seem to be a registration of a dream.”:Marina Luz

“Beautiful sense of color and darkness, a photo work about nostalgia without being nostalgic, photographed in a sophisticated and almost sly way, ironic and humorous ” Todd Hido ( 017 Smedsby Paris)

"His photowork makes you experience a compelling, enigmatic, ominous but yet comforting magical realism.": Geert Ooms.


The idea of a physical and psychological journey is apparent throughout the exhibition. Waterschoot nods at the element of ‘timelessness’ which is recurrent along the experience of the space. His spatial observation, deprived of any time markers, are the result of a prolonged experience of a place. There’s a sense of interruption of a narrative, as well as continuity in its temporal disorientation. Elements like curtains, fog, windows and doors contribute to a sense of layering and separation of the ‘inside’ from the ‘outside’. The untouched beds suggest an idea of absence, as well as Levina’s “posteriority of the anterior”. The consistency in lighting conveys a meditative state of the artist, as a recollection of the photographer into self-presence, a withdrawal of the self
. ( Sara Fiorino )

FRENCH

Avec ‘Ikebana Blues’, Peter Waterschoot fait l’expérience, non-dualiste, de l’espace physique et psychologique.

Au lieu d’embrasser le vaste et excitant monde, son voyage, profondément romantique, méandre de Venise à Osaka, nous montrant un parcours fait de lieux paisibles, éloignés de la foule. De cette façon, le photographe peut ralentir le processus photographique.

Peter Waterschoot dévoile un moment décisif secondaire en investiguant les effets d’un séjour prolongé propre à créer l’image. Le photographe se met volontairement à l’écart du monde et cependant opère en plein milieu de celui-ci. Peter Waterschoot fait un pas de côté par rapport à cette vie moderne qui défile sans fin en quête d’une voie lente et crée un espace sans temps ni lieu en « bidouillant » les commandes du temps.

Mais il y a plus dans son travail qu’une méditation décadente délibérée qui consiste à laisser s’évaporer le temps et le poids du corps lors de l’acte photographique. Au fil des ans, sa palette de couleurs à commencé à s’élargir, tout comme sa vision photographique.

Son travail se tourne de plus en plus vers l’abstraction; traduisant le calme des lieux photographiés dans des mises en espace minutieusement choisies, souvent en polyptyques. ( Urbanautica)

DUTCH:

AT THE SKIN OF TIME

‘Il faut imaginer Sisyphe heureux,’ schreef Frans existentialistisch auteur Albert Camus in zijn boek ‘Le mythe de Sisyphe’.

In de absurditeit van het bestaan keer op keer opnieuw beginnen. Sisyphus geldt hier als metafoor. Volgens de Griekse mythe rolt hij een zware rotsblok naar boven op een berg. Telkens hij de top nadert rolt de gigantische steen echter terug naar beneden. Hierdoor is Sisyphus gedoemd eeuwig dezelfde onderneming te herhalen. Deze beeldspraak - hier neergeschreven als een positieve gedachte - bindt ons.

Peter Waterschoot, een fotograaf die al een decennium een fotografisch onderzoek voert naar kleur, ruimte en de condition humaine, vormt hier geen uitzondering op. Met AT THE SKIN OF TIME alludeert hij op het voortschrijden van de tijd, de metamorfose, het vervellen, het niet kunnen vasthouden.

Zijn fotografische beelden lijken zo weggeplukt uit een Amerikaanse film noir, maar dan mét kleur. Neonlicht achter een semi-transparante voile in een verloederde hotelkamer. Een tijgerprint gedeeltelijk verstopt onder een tafelkleed. Pinguins in een artificieel decor. Vrouwenbenen in nylon kousen op een satijnen laken. Met goud belicht, dieprood of zacht blauw.

Losgekoppeld van enige aanwijzingen van locatie of tijdstip. De beelden van Peter Waterschoot dompelen je onder in een melancholie. In een - soms dreigende - leegte waar een stilte en vaak een lichte erotische spanning voelbaar is. De Gentse fotograaf zoekt zorgvuldig naar broeierigheid en mysterie. “Een eye-opener voor mij was het boek ‘Signes’ van Maurice Merleau-Ponty. Deze filosoof beschouwt de dingen als een aanhangsel van ons lichaam, ingekapseld in ons vlees. Ze maken deel uit van onze volledige definitie,” vertelt hij. Zoals de fotografie, waar de modellen en objecten een verlengde zijn van de fotograaf.

Waterschoot verintensifieert de wereld in zijn beelden, hij evoceert een parallelle droomwereld, ergens tussen slapen en waken. Inzoomen op zijn vele inspiratiebronnen - vooral te vinden in de literatuur - zou ons te ver voeren, maar laten we toch bij een stilstaan. In 2000, het jaar dat hij begon te fotograferen, las hij een Nederlandse vertaling van een essay over Japanse esthetiek ‘In’ei raisan’, geschreven door auteur Jun'ichiro Tanizaki. Peter Waterschoot is in dit boek gaan wonen. Hij raakte vooral gefascineerd in zijn - en bij uitbreiding de Japanse - appreciatie voor mentaal erfgoed, vakmanschap, de respectvolle manier waarop de ruimte wordt beleefd en het trouw blijven aan zichzelf. Twee jaar geleden trok hij zich terug in Japan om er in een tempel te mediteren. Die state of mind voel je in zijn werk. Die is bedachtzaam, uitgepuurd en (deels) gedeconnecteerd, maar niet zonder een stevige scheut rock ’n roll.

Sofie Crabbé

'De afwezigheid in beeld gebracht'; Willem Elias. Fragment.

Een object wordt niet voor zijn object-zijn geschilderd, maar voor de symbolische betekenis die het kan ontketenen. De ruimtelijke omgeving suggereert vaak afwezigheid. Precies dit er-niet-zijn maakt plaats voor projecties uit de diepten van de existentie die met teugelloze teugen geproefd wordt. Bij dit laatste sluit het werk van Peter Waterschoot aan. Zijn picturale collega’s schilderen verwante atmosferen die men onder de noemer ‘fading’ kan plaatsen. Daarom heb ik ze ‘neo-symbolisten’ genoemd.

Willem Elias

Achter de schermen, onder het Vernis; Geert Ooms. Fragment.

Het is het universum van de geforceerde schoonheid. Van giftige kleurencombinaties. Van het broeierige, het kunstmatige, de schijn ook. Het getoonde wil zo authentiek mogelijk zijn en wordt daardoor onnatuurlijker. We zien papieren bloemen, een berglandschap op doek, een luipaardprint op de bedsprei, een tijgerkop op het tapijt en florale tekeningen op gordijnen en behang.De echte natuur is op een klein plantje, wat verdorde bladeren en een palmboom na, afwezig. De natuurlijke werkelijkheid blijft slechts als voetnoot zichtbaar in een mimetisch verwijzen naar het origineel. Alles in deze foto’s lijkt te suggereren dat er zich achter de getoonde wereld een andere werkelijkheid bevindt. Alsof de fotograaf ons wil wijzen op een wereld achter het oppervlak. Achter de schermen.

Soms heel letterlijk ‘achter de schermen’. De aanwezigheid van gordijnen is opvallend. Maar ook ander textiel zoals tafellakens, zeilen, zeildoek, tapijten, beddengoed, lingerie en canvas zijn zeer present en geven de foto’s een tactiel karakter. Net als het behangpapier, een deur of een overbelichte lichtvlek zorgen ze voor een constant spel van toedekken en afschermen. Paradoxaal krijgt het bedekte daardoor meer diepte dan het zichtbare. Wat is toegedekt wordt door de verbeelding ingevuld. Alsof je naar een burleskvoorstelling zit te kijken en wordt opgehitst door wat niet of nog niet zichtbaar is. Deze suspense wordt doorheen de hele reeks constant vastgehouden en maakt de indruk van een dwingende magisch-realistische raadselachtigheid, onheilspellend en troostend tegelijkertijd. Geert Ooms.

Toch is het niet de nostalgie of melancholie die overheerst in zijn fotobeelden. Ze zijn slechts een bijeffect. In het eindbeeld bereikt de fotograaf een zekere graad van abstractie die de nostalgie overstijgt, wat ervoor zorgt dat ze blijven intrigeren. Ze zijn op zichzelf niet over-verhalend, maar staan open voor een wisselend narratief. “Een fotobeeld mag een portaal zijn om bij weg te dromen”, stelt hij.

Wouter Verbeke for the Art Couch.

GERMAN:

Das unheimliche Mikroklima von Peter Waterschoot; Bart Biesbrouck

Nachdem er sich acht Jahre lang fast ausschließlich mit Straßenfotografie beschäftigt hatte, beschloss Peter Waterschoot (Jahrgang 1969), der Dokumentationsfotografie endgültig den Rücken zu kehren und sich fortan in einer kompromisslosen poetischen Bildsprache widmen. “Mein Ziel ist es, beim Betrachter das Unheimliche wachzurufen. Ich will den Betrachter dort berühren und ansprechen, wo er seine Augen verschließt vor der Frage, wie unerreichbar eine Utopie ist.”

Auf den Bildern von Peter Waterschoot sieht man Film- und Theaterkulissen ohne Darsteller oder Schauspieler. „Es handelt sich um Plätze, die in meinen Gedanken schon vorhanden waren, lange bevor ich sie real gefunden habe. Ich begebe mich einfach auf die Suche nach ihnen und erschaffe dann mein ideales Bild. Oft sind es leere, morbide Kulissen, die ich bewusst von allem Menschlichem befreit habe.

Bart Biesbrouck- übersetzung- Jens Linnenbaum.